سيزده سالى كه از آغاز بعثت تا شب هجرت گذشته و طى دوره پس از آن يعنى از هجرت تا روزى كه محمد دار فانى را وداع گفت اين گونه برخوردها و فداكاريها را از ابو طالب و فرزندش على ( ع ) ، شگفت نمىدادند . ابو طالب خود بزرگ سركردهء قريش و همه‌كارهء آنها بود و با اين وجود ، همه چيز خود را فدا كرد و به تنهايى در برابر آن طاغوتها ايستادگى كرد و خود را به اتفاق برادران و برادرزادگانش طى سالهاى محاصره در برابر آنچنان گرسنگيها و آزارها و سختيها قرار داد كه ناگزير شده بودند از رستنيهاى زمين و شاخ و برگ گياهان ، بخورند همچنانكه بارها و بارها خود و فرزندانش را پيش مرگ پيامبر قرار داد و در همان حال ، خطاب به محمد ، اين گونه ابيات بر زبان مىآورد : - سوگند به خدا كه دست همهء آنها از تو كوتاه است مگر اينكه در بستر خاك آرميده باشم . كسى كه تاريخ سرشار از فداكاريها و يارى رساندن به اسلام از سوى ابو طالب و فرزندش على را مطالعه كند نمىتواند هيچ‌كدام را بر ديگرى برتر بداند يا يك فداكارى را بر فداكارى ديگرى ترجيح دهد . همهء آنها در اوج شكوهمندى و قهرمانى و از خودگذشتگى قهرمانان و انسانهاى والاست . آنچه شگفت‌انگيز جلوه مىكند اين است كه آنها كه در تاريخ اسلام و سيرهء پيامبر قلمفرسايى كرده و حوادثى را كه مسير اسلام بدانها آكنده است بر شمرده‌اند و چيزى از برخوردهاى ابو طالب را فروگذار نكرده‌اند ولى با اين حال نتيجهء تلاش ، و جهاد او از نظر نويسندگان دور و نزديكى كه مدعيند با روحى بدور از تعصب و - هواپرستى ، قلم بدست گرفته‌اند اين بوده است كه گويا او مشرك مرده است يعنى تا هنگام مرگ همچنان بر شرك خود باقى مانده است ، البته ابو طالب در نظر تاريخ‌نگاران و كسانى كه زير نظر عباسيها و امويها روايات را مدون ساخته‌اند گناهى جز اين ندارد كه پدر امام على ( ع ) است و اگر چنين نبود صفات قديسان و برگزيدگان و نيكان روزگار را نثارش مىكردند . استاد عبد الكريم الخطيب در كتاب خود « على بن ابى طالب » پس از يادآورى فداكاريهاى على و بجاى پيامبر خوابيدن او در شبى كه قريش توطئه ترور وى را ريخته بودند ، مىنويسد : چيزى را كه در شب هجرت ديده شد اگر در كانال حوادثى كه در طول زندگى پس از آن شب بر على رفت بررسى كنيم نشانه‌هاى آشكار و دلايل روشنى در برابر ديدگان هر ناظرى قرار مىدهد مبنى بر اينكه اين چنين تدبيرى كه در آن شب اتخاذ شد امر عارضى بر على ( ع ) نبوده و ويژگى جداگانه‌اى براى وى شمرده نمىشود